Psychische aspecten bij de ziekte van lyme

Na lange zoektocht of misschien al direct na een tekenbeet, wordt er de diagnose Ziekte van Lyme gesteld. Er wordt uitgelegd wat de ziekte inhoudt, je krijgt een antibioticakuur mee en dan houdt het meestal op, ook al zijn er restverschijnselen.

Als je de diagnose te horen krijgt, komen er gevoelens naar boven. Hieronder staan een aantal gevoelens van lotgenoten.

Ongeloof en ontkenning

Woede en onmacht
“Vaak heb ik me afgevraagd waarom ik ziek ben geworden en anderen niet. Waarom verklaarde de artsen mij beter, terwijl ik nog zoveel klachten had?!”

“Ik was zo erg kwaad op mijn lijf wat mij in de steek liet. Een lijf wat zou moeten werken. Een lijf wat liet zien dat ik een zwak mens was.”

Verdriet
“Steeds opnieuw wou ik getroost worden. Een arm om me heen krijgen en troostende woorden horen. Het leek alsof mijn verdriet nooit stopte.”

Onzekerheid en angst
“Ik wist in het begin niet wat ik allemaal zou kunnen krijgen. Zou ik dood gaan? Zou ik in een rolstoel komen? De slechtste gedachtes schoten door mijn hoofd.”

“Ik vroeg me af hoe het verder moest met de toekomst. Zou mijn partner nog wel bij mij blijven? Zou ik nog wel vrienden overhouden? Zou ik nog wel kunnen werken?”

Hopeloosheid, schuldgevoel en depressie
“Steeds vroeg ik mijzelf af waarom ik ziek was geworden. Had ik iets verkeerds gedaan? Was dit alles mijn eigen schuld? Ik kon het niet geloven, maar toch kwamen de vragen elke keer weer terug.”

“Ik wou niet meer leven in een wereld waarin mijn eigen lichaam niet meer functioneerde. Waarin ik geen zeggenschap meer had over wat er met mijzelf gebeurde.”

Opluchting
“Al jaren liep ik met verschillende klachten, maar de artsen konden helemaal niks vinden. Het zou wel aan de stress liggen, waardoor ik me niet serieus genomen voelde. Eindelijk kreeg ik de diagnose ziekte van lyme en werd ik wel serieus genomen!”

Uitleg psychische klachten bij Lyme

Er zijn een aantal psychische aspecten bij de ziekte van Lyme. Vaak denkt men niet eerst aan Lyme, maar eerst aan een psychische ziekte. Bij mij was dat bv conversie.
Maar waarom wordt de ziekte van Lyme vaak verward met psychische ziektebeelden? En waarom is eigenlijk de ziekte van Lyme zo’n mysterie?

Sinds het vinden van de oorzaak van syfilis, begin 1900, weten psychiaters dat ernstige psychiatrische ziektebeelden veroorzaakt kunnen worden door een infectie van het centrale zenuwstelsel en dat vroegtijdige behandeling met antibiotica, mogelijk blijvende neurologische schade kan voorkomen. Syfilis was bekend als “de grote imitator” omdat het met zijn vele verschijningsvormen andere ziektebeelden kon nabootsen. De ziekteverschijnselen leken op die van psychiatrische aandoeningen, alleen lag de oorzaak in het centrale zenuwstelsel. Ditzelfde is nu aan de hand met Lyme.

De ziekte van Lyme is een aanslag op je lymfesysteem. Het lymfesysteem zorgt ervoor dat lichamelijk (bacterie├źn) en geestelijke (boosheid) dingen die niet van jou zijn of niet bij je horen uit je lichaam verdwijnen. Ook zorgt het lymfesysteem ervoor dat je jezelf kunt zijn. Dat je kan denken wat je denkt en dat je emoties jouw emoties zijn.

Het lymfesysteem wordt door de bacterie aangetast en hierdoor ben je niet meer jezelf.

Onbegrip omgeving

Bij welke ziekte dan ook kan er onbegrip ontstaan, zo ook bij Lyme. De ene dag kan je iets meer dan de andere dag. Je kan niet naar een verjaardag toe, omdat het te vermoeiend is. En zo kan je nog allerlei redenen verzinnen waardoor de omgeving onbegrip kan hebben.

Zelf heb ik geleerd dat je door voorlichting een stuk onbegrip weg kan halen. Hoe dan ook hebben een aantal mensen mijn ziekte toch niet begrepen. Vrienden hebben me verlaten en dat deed enorm veel pijn. Gelukkig komen hiervoor in de plaats weer nieuwe vrienden en daar bof ik mee.

Maar nog steeds (na een aantal jaar) krijg ik opmerkingen van familie, vrienden, kennissen, oftewel mijn omgeving, waardoor je ziet dat ze je niet begrijpen. Opmerkingen die enorm veel pijn doen en waarvan ik me afvraag als je er wel ooit helemaal aan kan wennen. Opmerkingen die wel of niet (ik denk/weet het merendeel onbewust) gegeven worden.

Bovenstaande is van mij op toepassing, maar ik weet zeker dat dit ook voor vele anderen geldt. Je omgeving kan het zeer goed begrijpen, juist helemaal niet en alles wat daartussen in zit.. 1 Ding is zeker, 100% begrijpen kan niemand je, omdat je een individu bent. Het ligt aan jou hoe je daar mee om kan gaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

60 + = 63